Gezegend zijn de mensen wier sterkte in U is,
Die hun hart erop gezet hebben op pelgrimstocht te gaan.
Zij gaan voort van kracht tot kracht,
Tot elk van hen verschijnt voor God in Sion (Psalm 84 : 6,8)

Wij leven tegenwoordig in een samenleving waarin de mogelijkheden om te reizen onuitputtelijk zijn. Velen maken daar dan ook dankbaar gebruik van en we hebben op deze manier de indruk dat we het vrije leven kunnen vieren en dat er veel te ontdekken valt. En toch, ondanks al deze mogelijkheden, knaag er iets….

We zouden zo graag willen dat we dat reizende leven ook in ons dagelijks leven zouden kunnen voortzetten. We proberen het reisvirus zoveel mogelijk te voeden door samen met anderen herinneringen op te halen en onze  verhalen te delen. Dit geeft vaak weer een enorme boost aan onze motivatie en voor we het weten zijn we al weer druk bezig met het voorbereiden van de volgende reis. Tijdens het reizen hebben we de indruk dat al onze zintuigen worden geprikkeld en we geloven dat we op deze manier ten volle van het leven genieten. Maar toch ergens diep van binnen blijft er een onvervuld verlangen.

Wat is dat toch?

Het lijkt wel of er een kritisch stemmetje ergens in ons achterhoofd voortdurend met ons meereist en ons wijst op een andere reis waarbij ons doel niet tijdelijk is, maar een eeuwige bestemming heeft, namelijk Sion. Het is een reis die ons zegen beloofd en waar we ook de kracht voor ontvangen om deze reis te kunnen volhouden. Een reis waar we ons hart op mogen zetten en waar maar een  ding van ons wordt gevraagd, namelijk volledige overgave aan de gids die voor ons uitgaat. Het is een geestelijke reis waar we allemaal voor worden uitgenodigd. We krijgen een gratis ticket aangeboden en we zijn daar erg blij mee. We zijn er trots op en we praten er met anderen over. Onze ticket krijgt een prachtig plekje op de schoorsteenmantel en we zien het als een prachtig vooruitzicht voor de toekomst. Helaas vergeten wij de achterkant te lezen waar staat : je mag nu vertrekken!!

Het lijkt wel of we als makke schapen een plekje hebben gezocht in de schaapskooi en met elkaar discussiëren over hoe de omgeving buiten de schaapskooi er uit zou kunnen zien, zonder ooit de schaapskooi te hebben verlaten. Het gevolg is dat ieder zo zijn eigen mening daarover heeft en er groepjes ontstaan waarbij gelijkgezinden elkaar opzoeken.

Op een gegeven moment voelt de eigen kring zo vertrouwd en zo veilig dat we geen behoefte meer hebben om buiten de deur te kijken. In ieder groepje ontstaat zo een eigen waarheid die we met hand en tand verdedigen. Polarisatie ligt dan op de loer. We hebben niet meer in de gaten dat het enige medicijn tegen polarisatie buiten de schaapskooi te vinden is. Het is een medicijn samengesteld uit overgave, luisteren en kwetsbaar durven zijn. Dit medicijn wordt ons aangereikt door de Grote Medicijnmeester en kan ons alleen ten deel vallen als we samen met Hem op pad gaan. Hij staat buiten de kooi al op ons te wachten en wil ons graag leiden naar grazige weiden en vredig water.

Is deze metafoor misschien van toepassing op kerkelijk Nederland. Zijn we zo honkvast geworden, dat we de oproep om te reizen zijn vergeten? Dat we geen oog meer hebben voor de persoonlijke uitnodiging om als pelgrims onze roeping na te volgen.

Wie durft ?

Ik weet zeker dat als je dit avontuur buiten de kooi aandurft, je met prachtige reisverhalen terugkomt. Het zijn deze verhalen die we te weinig horen, terwijl ze zo inspirerend kunnen werken en een verlangen kweken bij de achterblijvers in de kooi.

Deze website is opgezet om pelgrimsverhalen met elkaar te delen en elkaar aan te sporen om op pad te gaan. Blijf niet langer bij de voederbak in de schaapskooi rondhangen, maar durf je “veilige wereldje” achter je te laten. Ga leeg en vol overgave op pad. Je zal ontdekken dat deze leegte gevuld wordt met woorden die rechtstreeks van de Herder afkomstig zijn. Zijn stem zal de stem van de wereld verdringen en je gaat ontdekken dat onvervulde verlangens langzaam maar zeker hun vervulling vinden buiten de kooi. Dat vervulde verlangen wil je delen. Je gaat vol van het nieuwe leven weer terug de kooi in. Je gunt dit leven aan iedereen die nog steeds in hun eigen coconnetje opgesloten zitten. Het onderscheid in groepen valt weg. De reisverhalen zorgen voor verbinding en dat kan alleen maar omdat we buiten de kooi hebben geleerd dichtbij de herder te blijven.

In tijden van polarisatie is het hard nodig dat we weer de verbinding gaan zoeken. Wij willen daarbij helpen door openhartige verhalen te delen en te ontdekken dat als we reizen we veel met elkaar gemeen hebben. Wij zullen dan een Herder leren kennen die voor ons uitgaat en in moeilijke tijden richting geeft aan ons leven, omdat alleen Zijn Stem levendmakende woorden met ons deelt.

“Laten we optrekken naar de berg van de Heer (Sion), naar de tempel van Jacobs God.
Hij zal ons onderrichten, ons de weg wijzen, en wij zullen zijn paden bewandelen.” (Jesaja 2 : 3).

Boeken

Klik hieronder om naar onze webshop te gaan en de boeken te bekijken.

Video’s

Bekijk onze video’s.

Deel uw eigen reis

Deel uw eigen reis.